<![CDATA[Charles' Creature Cabinet - The Whispering Woodling Woods]]>

<![CDATA[Charles' Creature Cabinet - The Whispering Woodling Woods]]>Thu, 12 Mar 2026 03:50:31 +0100Weebly<![CDATA[Nana's herfstwandeling]]>Sun, 15 Nov 2020 16:17:26 GMThttps://www.charlescreaturecabinet.net/the-whispering-woodling-woods/nanas-herfstwandeling

Nana Dae geniet volop van haar wandeling door het bos. Ze was begonnen aan het verzamelen van benodigdheden voor het festival wat over paar weken gevierd zou worden door alle wezentjes uit het bos. Ze zullen allemaal samen komen bij de oersteen en daar bootjes met aangestoken lantaarns uit laren varen. Iedereen zal dan een wens doen op het nieuwe jaar.

Maar voor het zover is, geniet Nana nog van het bos gevuld met herfstkleuren. Bruin, rood, oranje en geel. Het was zo’n mooi aanzicht om te beschouwen, dat ze even afgeleid was van haar werk. Onder vele bomen lagen hoopjes bladeren, en om de bomen heen lagen de dingen verstopt waar Nana Dae vandaag naar op zoek was. Allerlei verschillende soorten paddenstoelen en zwammen. Ze stapte dichterbij naar een boom die mooie paddenstoelen onder zich had bloeien. Eenmaal wat stappen dichterbij gezet, begon de stapel bladeren ineens iets te ritselen.

Eerst dacht ze dat het de wind moest zijn geweest, maar dan zou ze dat toch wel gevoeld hebben? Voorzichtig en ook nieuwsgierig zet ze nog een stapje dichterbij, nu nog maar drie stappen verwijderd van de bladeren.

Nog een ritsel uit het hoopje bladeren en Nana haar nieuwsgierigheid overwon het van de angst. Ze verwijderde de afstand tussen haar en de bladeren en toen ze er eenmaal recht tegenover stond kwam er een spits neusje tevoorschijn vanuit de bladeren. Het neusje besnuffelde de lucht en Nana Dae wachtte geduldig af tot de eigenaar tevoorschijn zou komen. Ze was niet langer bang, want dit neusje kon onmogelijk een vos als eigenaar hebben. Dus vroeg ze hardop af; “Wie is daar?”

Eindelijk dook er iemand op uit het hoopje bladeren. Hij schudde de overige bladeren van zijn jasje en nam Nana Dae belangstellend op.
“Ah, ook aan het voorbereiden voor het festival bij de oersteen?” vroeg hij.
Nana Dae knikte en keek het egel feetje glimlachend aan.

“Mijn naam is Fuzzyhog. Ik hou ervan om paddenstoelen en zwammen te verzamelen, en was tijdens mijn sprokkeling op zoek naar elfenbankjes. Ik zocht tussen de bladeren of er misschien zwammen onder verstopt zouden liggen, toen hoorde ik dat ik niet meer alleen was.” Nana Dae was enthousiast nog iemand te hebben gevonden die aan het festival zou gaan deelnemen.

“Ik wilde u niet laten schrikken.” zei ze gauw. Fuzzyhog haalde zijn schouders op. “Geen zorgen, ik kon al ruiken dat het niet om een roofdier ging. Al kan je nooit voorzichtig genoeg zijn.” Nana knikte, en dacht aan haar ontmoeting met de vos en uil en was het meteen met hem eens. Met zijn tweeën sta je sterker, dacht ze, dus nodigde ze Fuzzyhog uit om samen verder te wandelen. Hij vond dat ook een goed idee.

Onder verhalen over de oersteen en de lantaarns die iedereen zou brengen en het buffet wat ze met z’n allen zouden delen terwijl de bootjes met lantaarns weg zouden varen en iedereen een wens zou doen, genoten Nana Dae en Fuzzyhog van hun wandeling en kleurde de avondzon het bos nog kleurrijker dan het al was. Met veel vreugde genoten ze van de voorpret van het aanstaande festival, en Nana Dae was overweldigend blij dat ze een nieuw vriendje erbij had, waarmee ze een van de mooiste avonden van het jaar mee zal delen.

Nana Dae is thoroughly enjoying her walk through the woods. She had started collecting supplies for the festival which would be celebrated in a few weeks by all the creatures of the forest. They will all come together at the primeval stone and sail out of boats with lit lanterns. Everyone will then make a wish for the new year.

But before that, Nana is still enjoying the forest filled with autumn colors. Brown, red, orange and yellow. It was such a beautiful sight to look at that she was momentarily distracted from her work. Beneath many trees were piles of leaves, and around the trees were hidden the things Nana Dae was looking for today. All kinds of mushrooms and fungi. She stepped closer to a tree that had beautiful mushrooms blooming beneath it. Once taken a few steps closer, the pile of leaves suddenly started to rustle.

At first she thought it must have been the wind, but then she would have felt it, right? Carefully and also curious she takes a step closer, now only three steps away from the leaves.

Another rustle from the pile of leaves and Nana's curiosity overcame fear. She removed the distance between her and the leaves, and once she was right in front of them, a pointed nose emerged from the leaves. The nose sniffed the air and Nana Dae waited patiently for the owner to appear. She was no longer afraid, because this little nose couldn't possibly own a fox. So she wondered aloud; "Who is there?"

Finally someone emerged from the pile of leaves. He shook the remaining leaves from his jacket and examined Nana Dae with interest.
"Ah, also preparing for the festival at the primeval stone?" he asked. Nana Dae nodded and smiled at the hedgehog fairy.

“My name is Fuzzyhog. I love to collect mushrooms and fungi, and was looking for fairy benches during my gathering. I looked between the leaves to see if there might be fungi hidden underneath, then I heard that I was no longer alone. ” Nana Dae was excited to have found someone else to participate in the festival.

"I didn't want to scare you." she said quickly. Fuzzyhog shrugged. “Don't worry, I could already smell it wasn't a predator. Although you can never be too careful. ” Nana nodded, thinking about her meeting with the fox and owl and immediately agreed with him. The two of you are stronger, she thought, so she invited Fuzzyhog to continue walking together. He thought that was a good idea too.

Amongst stories about the primeval ancient stone and the lanterns that everyone would bring and the buffet they would all share while the boats with lanterns would sail away and everyone would make a wish, Nana Dae and Fuzzyhog enjoyed their walk and the evening sun warmly colored the forest and made it even more colorful than it already was.

They were delighted to enjoy the anticipation of the upcoming festival, and Nana Dae was thrilled to have a new found friend with whom she will share one of the best nights of the year.

]]><![CDATA[Een warm welkom]]>Tue, 06 Oct 2020 12:53:58 GMThttps://www.charlescreaturecabinet.net/the-whispering-woodling-woods/een-warm-welkom

Nana Dae volgde het pad van het konijn. Ze liepen samen door een ondergrondse tunnel, om de zoveel stappen verlichtte een opgehangen lantaarn hun weg. Tijdens de wandeling was het konijn achter Nana Dae haar identiteit gekomen.

“Hmm, die naam komt mij bekend voor” dacht het konijn hardop. “Bent u bekend met Usagi?” vroeg het konijn aan Nana. Nana keek verbaasd op. “Maar, kent u de gemberwortel kabouter familie Usagi dan? Nippy Usagi?” Het konijn knikte blij, terwijl de tipjes van zijn oren mee dansten. “Jazeker! Ik kwam haar toevallig een keer tegen op een van mijn wandelingen om wat bessen en wortels te verzamelen voor mijn familie. Ze vertelde mij over haar woonplaats aan de andere kant van het Fluisterwoud, en toen vertelde ze mij ook over jou en jullie verwantschap.”

Nana Dae glunderde, ze kon niet geloven dat het Fluisterwoud voor alle wezentjes zo groot was, maar toch een kleine wereld bleek te zijn. Zo lijkt alles toch met elkaar verbonden te zijn, dat deed haar goed. Aan het eind van de ondergrondse tunnel werd een warme gloed zichtbaar, Nana ving een vleug op van warme worteltaart en broccoli pasteitjes. Nana Dae vond het onweerstaanbaar lekker ruiken en besefte ineens dat ze best wat trek had gekregen na zo’n lange dag.

Toen ze eenmaal aan het eind van de tunnel waren kwamen ze aan in een verzamelruimte, waar nog meer konijnen waren, een paar jonge, wat volwassene en wat oudere. Het drong tot Nana door dat dit de woonkamer moest zijn van meneer Konijn en zijn familie. Het was heel erg knus ingericht met houten meubeltjes, kleedjes en kussentjes en lantaarns die verantwoordelijk waren voor de warme gloed. Er waren ook nog andere kleinere tunnels die naar andere kamers leiden van de familieleden. En ook al was Nana er nog maar net, het zou niet veel moeite kosten om zich hier thuis te voelen.

“Toe, neem plaats.” zei een vrouwelijke konijn en gebaarde naar een tafeltje waar erg brede takken omheen lagen om te dienen als stoelen. “Dank u wel, voor uw gastvrijheid.” zei Nana, terwijl ze plaatsnam aan het tafeltje en al snel een broccoli pasteitje aangereikt kreeg en een punt worteltaart na. Terwijl Nana genoot van deze heerlijke maaltijd vertelde de jonge konijnen haar ronduit verhalen, over hoe ze heel soms met hun vader mee naar boven mogen en dan terug thuis komen met hun vindingen, die ze trots aan haar lieten zien. Zoals de grootste kastanje die ze ooit hadden gezien, een kiezel die ze hadden gevonden in de vorm van een konijnenhoofdje en de oudste van de kinderen liet niet zonder bravoure een tand zien. “Wij geloven dat dit van een vos is. Misschien was hij in een gevecht met een andere vos.”

Op hun beurt luisterden zij met volle aandacht naar Nana’s verhaal over hoe ze tegen hun vader op was gebotst en wat eraan voorafging, de uil en de bijna achtervolging van een vos. Waarop een van de kleintjes zei; “Wauw, u bent echt een held, Nana Dae.” Nana glunderde.

Nana Dae dacht in de ochtend dat het een dag zou worden als alle anderen, nooit had ze gedacht dat na een schrik van een vos, het zou eindigen als een van haar meest favoriete dagen in het knusse konijnenhol.

Meneer Konijn kondigde aan dat het bedtijd was voor de kleintjes en een ander konijn, waar Nana snel achter zou komen dat dit zijn broer was, maakte een slaapplaats voor haar klaar. Ze liet zichzelf zakken in een heerlijk zacht bedje van dons, terwijl een van de vrouwtjeskonijnen de lantaarns uitblies. En ook al vulde de ruimte zich met duisternis, het warme en gezellige gevoel die eraan vooraf was gegaan had de overhand en Nana Dae dommelde tevreden in slaap.

Nana Dae followed the rabbit's path. They walked together through an underground tunnel, every few steps a hanging lantern lit their way. During the walk, the rabbit had discovered Nana Dae's identity.

"Hmm, that name is familiar to me" thought the rabbit out loud. "Are you familiar with Usagi?" the rabbit asked Nana. Nana looked up in surprise. “But, do you know the ginger root gnome Usagi family? Nippy Usagi? ” The rabbit nodded happily, the tips of his ears dancing. "Hell yes! I happened to bump into her once on one of my hikes to collect some berries and carrots for my family. She told me about her hometown on the other side of the Whisperforest, and then she told me about you and your relationship. ”

Nana Dae was beaming, she could not believe that the Whisper Forest was so big for all creatures, but turned out to be a small world. In this way everything seems to be connected, which was good for her. At the end of the underground tunnel a warm glow became visible, Nana caught a whiff of warm carrot cake and broccoli patties.
Nana Dae thought it smelled irresistibly good and suddenly realized she had worked up quite a bit after such a long day.

Once they got to the end of the tunnel, they arrived in a gathering area, where there were more rabbits, some young, some adults, and some older ones. Nana realized that this must be the living room of Mr. Rabbit and his family. It was very cosily furnished with wooden furniture, rugs and pillows and lanterns that were responsible for the warm glow. There were also other smaller tunnels that lead to other rooms of the family members.

And even if Nana had only just arrived, it wouldn't take much effort to feel at home here.

"Please, take a seat." said a female rabbit, gesturing to a small table surrounded by very wide branches to serve as chairs.
"Thank you for your hospitality." Nana said, sitting at the table and soon handed a broccoli patty and a slice of carrot cake. While Nana enjoyed this delicious meal, the young rabbits told her frankly stories about how they sometimes get upstairs with their father and then come back home with their inventions, which they proudly showed to her. Like the biggest chestnut they'd ever seen, a pebble they'd found in the shape of a rabbit's head, and the eldest of the kids didn't show a tooth without bravado. “We believe this is from a fox. Maybe he was in a fight with another fox. ”
In turn, they listened with full attention to Nana's story of how she had bumped into their father and what preceded it, the owl and the near-chase of a fox.
To which one of the little ones said; "Wow, you really are a hero, Nana Dae."
Nana got a proud glow.

Nana Dae thought in the morning it would be a day like everyone else, never would she have thought that after a fox's scare, it would end as one of her most favorite days down the cozy rabbit hole.

Mr. Rabbit announced that it was bedtime for the little ones and another rabbit, who Nana would soon find out was his brother, prepared a place to sleep for her. She lowered herself into a wonderfully soft down bed while one of the female rabbits blew out the lanterns. And even though the room filled with darkness, the warm and cozy feeling that preceded it prevailed and Nana Dae dozed off contentedly.

]]><![CDATA[Een spannende ontmoeting]]>Thu, 11 Jun 2020 15:52:19 GMThttps://www.charlescreaturecabinet.net/the-whispering-woodling-woods/een-spannende-ontmoeting

Toen Nana Dae eenmaal een mooie buit had verzameld, schenen de laatste paar zonnestralen van die dag over de boomtoppen hoog boven haar. Tot haar schrik besefte ze, dat ze niet voor het donker thuis zou zijn. De reis terug was te lang en het begon al te schemeren. Terwijl ze een goede slaapplaats probeerde te bedenken, meende ze geritsel te horen uit een paar struiken een paar meter verderop. Nana keek om haar heen en besloot achter een dikke boomstam te schuilen, voor het geval dat.

Het geritsel werd almaar wilder, terwijl Nana Dae zich muisstil probeerde te houden. Oeh-oeh, klonk het boven haar. Ze wierp een blik naar boven en zag een uil boven in de boomtakken zitten, zijn ogen leken licht te geven in het donker. Oeh-oeh, zong hij nog een keer, terwijl Nana Dae bedacht of ze zich ergens anders moest verschuilen. Ze vreesde dat de uil haar misschien wel voor een lekker hapje aan zou zien.

Nana had niet echt de tijd om een beslissing te nemen, want tussen de struiken door glinsterden een paar amberkleurige ogen. Een lange snuit kwam langzaamaan tevoorschijn, met puntige oren gekleurd met een oranje vacht. Een VOS!
Zijn snuit bewoog verwoed heen en weer, van links naar rechts en over de grond. Nana Dae was bang dat hij haar kon ruiken, en dan zal het niet lang duren voordat hij haar schuilplaats zou vinden. Niet zonder gevaar voor eigen leven en ook nog een een dreigend gevaar boven haar hoofd, besloot ze te vluchten. Stil blijven staan zal haar niet helpen! Nana zette een stevige tred in en keek niet achterom.

De lucht boven haar kleurde al donkerblauw, de nacht zou al snel aanbreken. Ze rende zo hard haar kleine lichaampje haar toe liet en durfde geen langzamere pas te nemen. Toen haar kleine beentjes toch een beetje protest begonnen te maken, waagde ze het erop een blik over haar schouder te nemen. Ze zag tot haar opluchting geen andere wezens achter haar, maar ze was afgeleid en botste tegen een obstakel aan.

Het obstakel zorgde voor een plotselinge stilstand, terwijl ze met haar handjes zich probeerde weg te duwen van het obstakel, voelde ze een zachte vacht.
Met de vos nog steeds in haar gedachte, viel ze van schrik achterover, op haar achterste, beentjes in de lucht. Niet lang daarna voelde ze dat er aan haar hoofdje werd gesnuft en kriebelden er snorharen aan haar wangetjes.
Voordat ze in volle paniek raakte, scherpte haar zicht zich in het donker en tot haar verrassing behoorden de lange snorharen niet aan een lange snuit! Ze zuchtte van opluchting en bekeek het ‘obstakel’ eens wat beter. Het was een bruin konijn!

Na haar besnuffeld te hebben gingen zijn oren recht overeind en sprak hij haar aan; “Wat doet u op dit tijdstip alleen hier aan de andere kant van het Fluisterwoud? Er zijn vele rovers die jagen in de nacht.” Nana Dae besloot het uit te leggen. “Ik zal dus moeten overnachten aan deze kant van het woud, ik was op zoek naar een slaap plek, toen ik ineens een vos zag en een uil hoog boven me! Ik besloot weg te rennen en zo ben ik tegen u op gebotst.” Het konijn keek haar begripvol aan. “Volg mij maar, ik weet wel een plek waar u kunt overnachten.”

En zo gingen ze samen in het donker op pad, terwijl de zon onderhand plaats had gemaakt voor de maan, die met zijn magische stralen een groep paddenstoelen oplichtte en daarmee het pad van dit bijzondere duo verlichtte.

Once Nana Dae had collected a nice loot, the last few sunrays of that day shone over the treetops high above her. She realized to her horror that she would not be home before dark. The journey back was too long and it was getting dark. While trying to figure out a good place to sleep, she thought she heard rustling from a few bushes a few feet away. Nana looked around and decided to hide behind a thick tree trunk, just in case. The rustle grew increasingly wild, while Nana Dae tried to keep quiet as a mouse. Uh-uh, it sounded above her.

She glanced up and saw an owl sitting at the top of the tree branches, his eyes glowing in the dark. Uh-uh, he sang again, while Nana Dae thought about hiding somewhere else. She thought the owl might mistake her for a tasty snack. Nana didn't really have time to make a decision, because a pair of amber eyes glistened through the bushes. A long snout slowly emerged, with pointed ears colored with an orange coat. A FOX!

His snout moved frantically from side to side and across the ground. Nana Dae feared he could smell her, and it wouldn't be long before he found her hiding place. With danger of her life and a possible danger above her, she decided to flee. Staying still won't help her! Nana took a firm step and didn't look back. The sky above her was already a dark blue, night would soon set in. She ran as fast as her little body allowed her and dared not to slow down. When her little legs started to make a little protest, she took a peek over her shoulder. She was relieved to see no other creatures behind her, but in her distraction she bumped into an obstacle.

The obstacle caused a sudden halt as she tried to push herself away from the obstacle with her hands, she felt a soft fur. With the fox still fresh in her mind, she fell backwards on her bum, tiny legs up in the air, in terror. Not long after, she sensed sniffing on her head and whiskers on her cheeks.
Before she panicked, her vision sharpened in the dark, and to her surprise the long whiskers weren't on a long snout! She sighed with relief and took a closer look at the "obstacle". It was a brown rabbit!

After sniffing at her, his ears stood up and addressed her; “What are you doing all alone at this time on the other side of the Whispering Woods? There are many predators that hunt at night. ” Nana Dae decided to explain it. “So I will have to spend the night on this side of the forest, I was looking for a place to sleep when I suddenly saw a fox and an owl high above me! I decided to run away and that's how I bumped into you. ” The rabbit looked at her understandingly. "Follow me, I know a place where you can spend the night."

And so they went out together in the dark, while the sun has now made way for the moon, which lit up a group of mushrooms with its magical rays, thereby illuminating the path of this special duo.

]]><![CDATA[Een sprokkelreisje]]>Sun, 31 May 2020 11:24:11 GMThttps://www.charlescreaturecabinet.net/the-whispering-woodling-woods/een-sprokkelreisje

Met snelle tred liep Nana naar haar schuurtje, die ze zelf had gebouwd van takken, en die verscholen werd door een groot bananenblad gesteund door twijgjes, zodat eventuele regendruppels de voorraden niet zouden aantasten. Oei! Met een blik op de opslag zag Nana dat het tijd was om weer eens een sprokkelreisje te maken. Voor je het weet komen de vuurvliegelfjes weer op bezoek. Ze moest er niet aan denken om hun met lege handen weg te sturen!

Nana wierp een blik omhoog en zag de zon glunderen door haar woonboom bladeren heen. Hhm, als ze snel wat te eten bereid voor in haar knapzak voor onderweg en nu vertrekt dan kan ze weer op tijd terug zijn voordat de zon haar stralen over de Oersteenrivier laat gaan. Ze zal thuis zijn voor het donker is.

Nana Dae gaat op pad met haar knapzak gevuld met een lunch, en op haar rug draagt ze haar vertrouwde geweven bamboe tas. Die zal ze vullen met haar sprokkelingen. Vandaag zoekt ze de allermooiste wortels, verse paddenstoelen en als het even kan wat verse knollen. Ze wilt met een mooie vondst terugkeren, met een aanwinst waarvan de vuurvliegelfjes gaan glunderen. De blijdschap van anderen vult Nana altijd met vreugde. Een goed uurtje later was haar bamboe tas al gevuld met vele paddenstoelen en wortels. Van knollen maakte ze nu haar prioriteit.
En ze weet al precies waar ze die kan vinden. Er gaat een spannende rit vooraf, om op de plek te komen waar de beste exemplaren knolrapen te vinden zijn.

Twee kliffen worden met elkaar verbonden door een omgevallen boomstam. Na jaren is hij stevig vergroeid met de grond. Hemel zij dank zal hij dus nooit weg kunnen rollen. Het zou alsnog wel een lange val kunnen worden, voor zo’n klein wezentje als Nana Dae. Maar Nana Dae is moedig en kan altijd wel wat tijd vrij maken voor een avontuur.

Nana walked quickly to her little shed, which she had built herself from branches, which was hidden by a large banana leaf supported by twigs, so that any raindrops would not affect the supplies. Oops! With one look at the store, Nana realized that it was time to make another harvesting trip. Before you know it the firefly fairies will visit again. She couldn't even think of sending them off empty-handed!

Nana glanced up and saw the sun shine through her house-tree leaves. Hhm, if she quickly prepares some food for her knapsack for the road and would leave now, she would be back in time before the sun beams over the Ancientstone River. She'll be home before dark.

Nana Dae sets out with her knapsack filled with lunch, and she carries her trusty woven bamboo bag on her back. She will fill it with her gatherings. Today she is looking for the most beautiful carrots, fresh mushrooms and if possible some fresh tubers. She wants to return with a beautiful find, with an asset that makes the firefly fairies glow. The joy of others always fills Nana with joy. An hour later her bamboo bag was already filled with many mushrooms and carrots. Now she made her priority of tubers. And she already knows exactly where to find these. An exciting ride precedes to get to the place where the best examples of turnips can be found.

Two cliffs are connected by a fallen tree trunk. After years, it has grown firmly to the ground. Thank goodness he will never be able to roll away. It could still be a long fall for such a little creature as Nana Dae. But Nana Dae is brave and is always up for an adventure.

]]><![CDATA[Welkom in Het Wonderlijke Fluisterwoud]]>Tue, 26 May 2020 19:20:44 GMThttps://www.charlescreaturecabinet.net/the-whispering-woodling-woods/welkom-in-het-wonderlijke-fluisterwoud

Terwijl de eerste zonnestralen van de dageraad de boomblaadjes verwarmden, maalde Nana Dae verwoed wat muntblaadjes fijn met haar vijzel en stamper. Na een ontbijt van bessen en een schijfje vijg was het tijd om haar tanden te poetsen. Hoorde ze dat goed? De vogeltjes hoog boven in de takken van haar woonboom begonnen hun lied te zingen. Ach, was het dan al zo laat?

Na haar tanden te hebben gepoetst, maakte Nana zich klaar voor de rest van de dag.
Ze had niet per se een drukke dag voor de boeg, maar een spannend avontuur kon altijd om elke boomstronk of bessenstruik turen. Ze zette een eikeldopje op haar kopje, niet alleen om zich te weren tegen te warme zonnestralen, maar ook om zich te kunnen verschuilen tussen hoopjes bladeren, mocht het nodig zijn.

Nana Dae liep tevreden haar tuintje in, met een glimlachje op haar gezicht. Haar moestuintje was aardig in groei en de plantjes staan mooi in bloei. Vast een teken dat vandaag weer een mooie en bijzondere dag gaat worden.

As the first rays of dawn warmed the tree leaves, Nana Dae frantically crushed some mint leaves with her mortar and pestle. After a breakfast of berries and a slice of fig, it was time to brush her teeth. Did she hear that right? The birds high up in the branches of her house tree began to sing their song. Well, was it so late already?

After brushing her teeth, Nana got ready for the rest of the day.
She didn't necessarily have a busy day ahead, but an exciting adventure could always peer around any tree stump or berry bush. She put an acorn cap on her head, not only to defend herself against too hot sun rays, but also to hide between piles of leaves, if necessary.

Nana Dae happily walked into her garden, with a smile on her face. Her vegetable garden was growing well and the plants are blooming beautifully. Probably a sign that today will be a beautiful and special day.

]]>